लग्नाच्या पहिल्याच वाढदिवशी नवऱ्याने गिफ्ट म्हणून असे काही दिले की, ते पाहून मुलीच्या वडिलांना अटॅक आला..

 मानसी , दिसायला अगदी सुरेख अन रेखीव, गोरी गोरी पान जरी नसली तरी रंगाने गहुवर्णीय पेक्षा उजळ, लांबसडक काळेभोर केस, सुडौल बांधा, तपकिरी पाणीदार डोळे, सरळ धारदार नाक, नाजूक जीवणी, कमळा सारखे कोमल आणि गुलाबी ओठ, अन त्या सुबक ओठांच्यावर एक बारीकसा तीळ, जणू कोणाची दृष्ट लागू नये म्हणून परमेश्वराने आधीच सोय करून ठेवली होती.

त्यात भरीस भर म्हणून ती हसल्यावर काळजावर वार करण्यासाठी दोन्ही गालांवर लक्ष वेधून घेणाऱ्या खळ्या स्वार होत्याच . निसर्गाने इतकं भरभरून सौंदर्य दिल होतं की त्यापुढे कृत्रिम प्रसाधने सुद्धा फिकी पडतील. पण इतकं सगळं असूनही माणसाचं दुर्दैवापुढे काही चालत नाही हेच खरं, दर शनिवारी सकाळी सात वाजता मुंबई हुन डेक्कन क्वीन पकडायची आणि साधारण अकरा, सव्वा अकरा पर्यंत पुण्यात टच व्हायचं हा मानसीचा आता नित्यक्रम झाला होता. आज शनिवार, नेहमीप्रमाणे मानसी मुंबईहून पुण्याला जाणाऱ्या दक्खनच्या राणीत चढली, आज तिला तिच्या आवडीची खिडकी जवळची.

रिझर्व्ह सीट मिळाली, तिने आपलं सामान वरच्या रॅक वर ठेवलं आणि मग शांतपणे बसून निश्वास सोडला. थोड्याच वेळात ती रिलॅक्स झाली. ट्रेन मधे आजूबाजूला लोकांची चलबिचल त्यात, बिस्लरी, चहा, कॉफी विकणाऱ्यांची ये जा सुरू होती. लोक आपापल्या रिझर्व्ह सीट्स तपासून स्थानापन्न होत होते. तिने क्षणभर नजर फिरवली आणि पाहिले तिच्या आजूबाजूच्या सीट्स सुद्धा एव्हाना भरल्या होत्या, इतक्यात समोरच्या खिडकीत एक बऱ्यापैकी हॅण्डसम दिसणारा साधारण तीस बत्तीस वयाचा असा युवक येऊन बसला. त्याची आणि मानसीची क्षणभर नजरानजर झाली, आणि ती.

दुर्लक्ष करून खिडकीच्या बाहेर पाहू लागली. ट्रेन सुटायची वेळ झाली होती, रेल्वे प्लॅटफॉर्मवर अनोळखी लोकांची तोबा गर्दी होती. मानसीच्या मनात सहजच विचार डोकावून गेला, या एवढ्या अनोळखी लोकांच्या गर्दीत मी सुद्धा एक अनोळखी. एवढ्या तुडुंब भरलेल्या गर्दीत कोणीच कसं आपलं नाही, गर्दीतही कीती एकटे असतो ना आपण? इतक्यात ट्रेन सुरु झाली आणि तिची विचारशृंखला तुटली. आज तिने केसांना जस्ट एक क्लिप लावून केस मोकळे सोडले होते, ट्रेनने जसा स्पीड पकडला मानसीचे केस वाऱ्यावर भुरभुरू लागले. तिने सुटसुटीत वाटावं म्हणून हात मागे घेऊन केसांना पीळ दिला व ती.

केसांना वर बांधणार इतक्यात, “असेच मोकळे राहू देत ना,खुप सुंदर दिसत आहेत”. मानसीने चमकून आवाजाच्या दिशेने पाहिलं तर समोरच्या युवकाच्या मुखातून हे वाक्य बाहेर पडलं होत. तिने त्याचं न ऐकताच केस वर बांधले आणि त्याला विचारलं, “तुम्ही मला ओळखता का?”. तो युवक लगेच बोलला हो! तुम्ही मानसी कुलकर्णी ना, मी गंधार पुराणिक, आपण पुण्याला एकाच कॉलेज मधे होतो, मॉडर्न कॉलेज ऑफआर्टस, सायन्स अँड कॉमर्स तरीच! मला मघाशी वाटलंच तुम्ही मला ओळखलं नसाल” अस म्हणून त्याने मंद स्मित केलं. “सॉरी हा, मी खरंच ओळखलं नाही” मानसी थोडीशी वरमून म्हणाली.

“अरे..! इट्स ओके, त्यात काय, मला माहीत आहे, कॉलेज मधे असताना सुद्धा तुम्हाला इतर मुलींसारखी इथे तिथे बघायची सवय नव्हती,आपलं काम भल की आपण, कधी कोणाच्या अध्यात मध्यात नाही, वर मान करून कोणाकडे पाहणं नाही, मला तुम्ही खुप आवडत होतात, मी नेहमी शेवटच्या बेंचवर बसून तुम्हाला निरखायचो, मी खास तुम्हाला पाहण्यासाठीच कॉलेजला यायचो, तुम्ही तेंव्हा ही दिसायला खुप सुंदर होता आणि आजही खूप सुंदर दिसता.” तो इतकं घडा घडा सगळं बोलून गेला, अन मानसी पहातच राहिली, तिचा या गोष्टीवर विश्वासच बसेना, की कोणी आपलं इतकं कसं निरीक्षण.

करत होतं, तिला काय बोलावं हेच सुचेना, आश्चर्यमिश्रित बावचळलेल्या अवस्थेतलं तीच मनोमन लाजणं गंधारने त्याच्या तीक्ष्ण नजरेने बरोबर टिपलं, आणि त्यानेच तिला पुढे विचारलं. “मग, सध्या काय करता तुम्ही? कुठे असता? पुण्याला कोण असतं?” आता मात्र मानसी भानावर आली, तिच्या चेहऱ्यावरचाआनंद क्षणात नाहीसा झाला कोण हा? काय सांगू मी याला माझी दुर्दशा, लगेच स्वतःला सावरून, ती म्हणाली,मी मुंबईत सर्व्हिस करते, शनिवार, रविवार सुट्टी असते म्हणून पुण्याला घरी जाते. “अच्छा अच्छा, म्हणजे सासर , माहेर दोन्ही पुण्यातच , वा..!,छान, मग मिस्टर काय.

करतात,? तुझं लग्न झाल्या बद्दल कानावर आलं होत”. एकदम बोलता बोलता तो एकेरीवर आला, तुम्हीच तू झालं, का कुणास ठाऊक पण मानसीला तो जवळचा वाटला आणि तिने पटकन सांगून टाकलं,” माझा डिव्होर्स झालाय” गंधार एकदम चपापला, “सॉरी हा, मला माहीत नव्हतं. “मानसीने “इट्स ओके” बोलून मंद स्मित केलं. आणि ती खिडकी बाहेर उगीचच पळणाऱ्या निसर्गाकडे पाहू लागली. तेवढ्यात रेल्वेतला एक चहा वाला पानी कम चाय म्हणत पाणचट चहा घेऊन आला, गंधारने मानसीला विचारलं ,चहा घेणार का?. “नाही, नको, मला ट्रेन मधला चहा आवडत नाही” मानसीने निर्विकार.

उत्तर दिलं. उगीच टाळतेय असं वाटायला नको म्हणून तिने सहजचं गंधारला विचारलं, “तुम्ही काय करता , कुठे असता, मिसेस काय करते?” “मी पुण्यातचं एका इंटरनॅशनल कंपनीत, मॅनेजरच्या पोस्टला आहे, पुण्यातच रहातो, मुंबईला एका क्लाइंटशी मीटिंग होती काल म्हणून आलो होतो, अजून लग्न नाही केलं”, अगदी शांतपणे त्याने उत्तर दिल. “का? लग्न का नाही केलंत.” मानसीने आश्चर्याने विचारलं. “जी मुलगी आवडत होती, तिला कधी सांगूच शकलो नाही, आणि तिच्या नंतर कोणी आवडलंच नाही, गंधारने उत्तर दिलं. तुझा डीव्होर्स कसा झाला? “जाऊदे, इट्स लॉंग स्टोरी” अस.

बोलून मानसीने प्रश्न टाळला. “अग सांग, आपल्याला कुठे घाई आहे, प्रवास पूर्ण होईस्तोवर तुझं मन मोकळं होईल, आणि तसाही मी आता अनोळखी राहिलो नाही.” गंधारच्या बोलण्याने मानसीला आतुन भरून आलं, कितीतरी दिवसांनी कोणीतरी तिला आपुलकीने तिच्याबद्दल विचारत होत, तिला का कुणास ठाऊक त्याच्या समोर मन मोकळं करावस वाटलं आणि तिने सांगायला सुरवात केली, “माझे वडील खूप कडक शिस्तीचे होते, आम्ही भावंड त्यांच्या शब्दाबाहेर जाऊ शकत नव्हतो, ते म्हणतील ती पूर्व दिशा, त्यांनी त्यांच्या मित्राला शब्द दिला होता, माझं लग्न त्यांच्या मुलाशी करून देईन, आणि.

ठरल्याप्रमाणे तो पाळलाही, पण माझं लग्न झाल्यावर समजल की त्यांच्या मुलाने आधीच चोरून प्रेम विवाह केला होता, माझ्याशी लग्न केवळ व्यवहार होता, माझ्या वडलांकडून भरभरून हुंडा घेतल्यावर लग्नाच्या पहिल्या वाढदिवसाला त्यांनी गिफ्ट म्हणून मला डीव्होर्स पेपर दिले, माझ्या वडलांना या सर्व प्रकारचा मोठा धक्का बसला, आणि हार्ट अटॅक येऊन ते देवाघरी गेले, भावाचं लग्न झालं, आई, भाऊ, वाहिनी एकत्र राहतात, मी मुंबईत कंपनीने एम्प्लॉयीस करता रूम घेऊन दिल्या आहेत तिथे राहते, शनिवार- रविवार आईला भेटून तोंड दाखवून येते, केवळ चांगली नोकरी आहे म्हणून पडीक.

नाही असं म्हणावं लागेल. “अशी आपली कर्मकहाणी थोडक्यात सांगून मानसीने दीर्घ श्वास सोडला.सगळं शांतपणे ऐकून झाल्यावर गंधार इतकंच म्हणाला,” जी मुलगी मला मनापासून आवडत होती ती तूच होतीस मानसी, “मागचं सगळं विसरून लग्न करशील का माझ्याशी?” गंधारचे हे शब्द ऐकताच मानसीला काय बोलावे सुचेना, अलवार तिच्या भावना दाटून आल्या आणि डोळ्यातून आनंदाश्रू ओघळू लागले. मात्र तिने एक गोष्ट केली, मनोमन डेक्कन क्वीनचे आभार मानले कारण आज या डेक्कन क्वीनने मानसीला जन्माचा जोडीदार दिला होता…. मित्रांनो तुम्हाला हिच्या बद्दल काय वाटते ते कमेंट करून आम्हाला नक्की कळवा.